What’s in a name?
Letterlijk betekent manupraxie: het uitvoeren van handelingen via de handen — afgeleid van het Latijnse manus (hand) en het Griekse praxis (handeling, ervaring).
Definitie en uitgangspunt
Manupraxie is een therapeutische benadering die zich richt op het uitvoeren van gerichte handelingen via de handen, met als doel zowel functieherstel als klachtenreductie. Het concept vindt zijn grondslag in het globaliteitsprincipe: de aanname dat een klacht niet louter lokaal of symptomatisch dient te worden benaderd, maar dat de onderliggende oorzaak vaak op een ander niveau — of in een andere laag van het lichaam — gelegen is. De therapie combineert manuele technieken met gerichte oefentherapie, met als doel de functionaliteit van het lichaam te herstellen en pijnklachten te verminderen.
Manupraxie hanteert daarbij een holistische visie op gezondheid, nl. op de gezondheidsdriehoek die bestaat uit structurele, chemische en mentale dimensies, waarbij houding en bewegingspatroon van het gehele lichaam in beschouwing worden genomen — niet enkel het symptomatische gebied. Deze benadering wordt onder meer toegepast bij hoofdpijn, rug- en nekklachten en overige musculoskeletale aandoeningen.
Het diagnostisch kompas
Om de oorzaak van een klacht systematisch te kunnen benaderen, wordt gebruikgemaakt van een conceptueel kompasmodel, waarbij elke richting een dimensie van de gezondheid vertegenwoordigt:
Deze vier parameters vormen samen het referentiekader waarbinnen de diagnostische zoektocht naar de onderliggende oorzaak plaatsvindt.
| Richting | Domein |
|---|---|
| West | Fysiek |
| Oost | Energetisch |
| Noord | Mentaal |
| Zuid | Emotioneel |
Gelaagde diagnostiek
Binnen manupraxie wordt de oorzaak van een klacht stapsgewijs onderzocht, waarbij verschillende onderliggende lagen in kaart worden gebracht:
- Manueel-therapeutisch onderzoek — richt zich op de eerste laag: biomechanische en neurofysiologische relaties.
- Atlastherapie — onderzoekt diepere lagen, met bijzondere aandacht voor het autonome zenuwstelsel en de polyvagale theorie.
- Visceraal- en craniofasciale technieken — brengen mogelijke metabole relaties in kaart.
- Binnen de craniale technieken wordt bovendien aandacht besteed aan de invloed van het brein op het functioneren van het lichaam. Het brein speelt een centrale rol in de verwerking en interpretatie van pijnprikkels: chronische of aanhoudende pijnpatronen kunnen immers samenhangen met een verstoorde centrale verwerking, waarbij het zenuwstelsel als het ware “vastzit” in een bepaald pijnprogramma. Craniale technieken beogen deze verwerking te beïnvloeden en een zogenaamde “reset” van het centrale zenuwstelsel te faciliteren — een herstel van de normale regulatie tussen brein en lichaam, waardoor pijnprikkels opnieuw op een adequate manier kunnen worden verwerkt en het lichaam zich kan herstellen naar een meer functionele toestand.
- Applied Kinesiology — biedt aanvullend inzicht in eventuele onderliggende emotionele componenten.
- Dryneedling -Dry needling: dunne naalden op spierknopen die spanning én emotionele stress verminderen. Rust, doorbloeding en herstel worden gestimuleerd.